Onlangs kwam Herkauwer in het winkelcentrum van Wijchen geheel onverwacht Deken Daalberg tegen. Daalberg verliet juist moeizaam de Gall&Gall, in elke hand een zware tas. Herkauwer kende hem vaag vanuit de Randstad. Daar stond Daalberg vooral bekend als schrijver van jeugdliteratuur.
‘Daalberg! Wat doe jij hier?’ riep Herkauwer verrast.
‘Ach, een baantje’, mompelde Daalberg vaag. Hij leek niet erg blij Herkauwer te zien. Hij maakte op de een of andere manier trouwens een wat eenzame indruk.
‘En, schrijf je nog wel es wat? Over Jip en Janneke en zo?’ vroeg Herkauwer.
‘Nou... het is meer wetenschappelijk... over postmodernisme... dat soort dingen’ mompelde Daalberg. ‘Ik moet weg, trouwens.’ Hij knikte naar zijn tassen, en liep langzaam weg.
‘Nou, laat es wat van je horen dan binnenkort! Misschien kunnen we ergens wat gaan drinken!’ riep Herkauwer tegen de rug van Daalberg.
zaterdag 24 maart 2007
Herkauwer was die ontmoeting alweer geheel vergeten, toen hij gisteravond bij zijn email een bericht vond van Daalberg, met een bijlage. Uit die bijlage bleek dat Daalberg zich een tijdlang beziggehouden had met, wat Herkauwer maar noemen zal: mortuaire beschouwingen.
Dit pak van Sjaalman/Daalberg bestaat voor een deel uit grafschriften. Ze lijken soms van al wat oudere datum te zijn. Herkauwer ‘mag er iets mee doen’, meldt Daalberg, die verder geen informatie verstrekt over zijn persoonlijke reilen en zeilen.
Nu ja, dan niet. Bijgaand de eerste van die Daalbergteksten. Herkauwer zal bij tijd en wijle iets uit dat pak plukken. Voornamelijk des zaterdags, denkt hij. Dan kan hij zelf es rustig boodschappen gaan doen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten