Olipodrigo 1

woensdag 28 maart 2007


Vreemde uitspraken.

Ben Knapen, voormalig hoofredacteur van de NRC, schrijft in die krant op 7 maart 2007 over de constructie (niet zozeer: organische groei) van het vaderlandbegrip. “Dat is in grote lijnen in de achttiende eeuw gebeurd met biddagen als vehikel om de burgerij deugd en vroomheid jegens de publieke zaak bij te brengen.”

Met deze uitspraak moet je lang jongleren wil je daar een mogelijke historische waarheid in terugvinden.

Nog een uitspraak.

Gerbert van Loen, adjunct-hoofdredacteur van Trouw, op 24 maart 2007. In een artikel in ‘Letter en Geest’ schrijft hij tegen de NVVE (Ned. vereniging voor euthanasie) het volgende:

“De NVVE, met haar idee dat de mens, dankzij zijn verstand, in staat is tot logische besluiten die vervolgens vaststaan voor de rest van het leven, huldigt nog steeds een achttiende-eeuwse gedachte uit de tijd van de Verlichting. In de meeste landen rekenden romantische geesten al rond 1800 af met deze idealen, door te wijzen op het onstuimige, tegenstrijdige en emotionele karakter van de mens, terwijl christenen op hun beurt vraagtekens plaatsten bij het wel erg optimistische mensbeeld van de Verlichten. Alleen in Nederland bleef het onwaarschijnlijk rationele mensbeeld van de Verlichting voortleven.”

Het is een beetje moeilijk te begrijpen wat er volgens deze erudiet eigenlijk allemaal aan de hand is geweest, in onze beschavingsgeschiedenis, bij verlichting, romantiek, christendom.

Het vervelende is dat volgens dit soort intellectuelen (?), zo gezaghebbend in eigen kring, de verlichte jongens en meisjes een soort rationalistisch-mechanicistische cartesiaanse robotjes geweest zijn en blijven.

Er is in werkelijkheid geen enkele denker of opvoeder geweest die er ooit dit soort gedachten omtrent de automatische gevolgen van inzicht en besluitvorming op nagehouden heeft.

In wezen wordt in dit soort opmerkingen uiteindelijk gewerkt met een gewenste vijand, en met een herconstructie van het verleden. Het is een bepaalde vorm van christelijke apologetica. Daarnaast getuigt het van onwil om de werkelijke complexiteit van de geschiedenis onder ogen te zien.